«Ο Μιχάλης Κόκκινος θέλει, απαιτεί, ζητάει συνέχεια να περάσει από το λογικό κόσμο των εννοιών στο μαγικό κόσμο των χρωμάτων. Αυτό είναι που τον συναρπάζει. Για τον Κόκκινο το χρώμα είναι ένα εργαλείο δουλειάς –μ’ αυτό δουλεύει. Ο τρόπος με τον οποίο εισβάλλει στο χώρο των χρωμάτων είναι συναρπαστικός, όπως επίσης είναι συναρπαστική και η εισβολή του στο χώρο των εικόνων, του ονείρου, γιατί πρόκειται για μια εισβολή στο χώρο του όνειρου, για μια κατάδυση, θα έλεγα, στο ασυνείδητο. Τώρα θα μου πείτε: «Και ποιος νομιμοποιείται να απαιτεί νοηματική ενότητα σ’ ένα όνειρο, νοηματική συνέχεια σ’ έναν ονειρισμό?» Η δόμηση των έργων του Κόκκινου δεν οφείλεται στον ίδιο τον Κόκκινο! Ο Μιχάλης Κόκκινος καταναγκάζεται από τη δόμηση των έργων του. Είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει αυτόν τον τρόπο σκέψης, αυτή την εκφορά δημιουργίας, γιατί το έργο του είναι δομημένο έτσι. Η μορφολογία του, δηλαδή, του έργου, καθοδηγείται από το νοηματικό περιεχόμενο του έργου, Δεν μπορεί να ζωγραφίσει διαφορερετικά ο Κόκκινος, όταν θέλει να εκφράσει τα συγκεκριμμένα νοήματα τους πίνακές του. Θα ήταν ρηχό, θα ήτανε κατώτερο των δυνατοτήτων του.»
Στέφανος Στεφανόπουλος, Καθ. Παν/μίου Αθηνών
«Η ξεχωριστή τέχνη του Κόκκινου έρχεται να συγχωνεύσει, να αφομοιώσει μέσα σε ένα μείγμα αισθητικής την αιρετικότητα και την κοινωνική πρόκληση. Πρόκειται για μια τέχνη αυστηρά προσωπική, προσωποπαγή θα έλεγα. Μια μορφή τέχνης πολύμορφης και πολυεπίπεδης που δεν εξαντλείται στα κλειστά όρια μιας μόνο καλλιτεχνικής έκφρασης: στη ζωγραφική, την ποίηση, τη μουσική. Έρχεται να αναμείξει και να απασχολήσει περισσότερες της μιας Μούσες, με διαφορετική καθ΄ύλην αρμοδιότητα η κάθε μία.
Η τέχνη του Μιχάλη Κόκκινου δεν αποβλέπει, δεν έχει ως αντικείμενο την κατασκευή ενός έργου, την παράδοση ενός έτοιμου καλλιτεχνικού δημιουργήματος. Είναι μια τέχνη, μια καλλιτεχνία, βιωμένη, μια καθημερινή αισθητική στάση ζωής, μια ασταμάτητη αναζήτηση του ωραίου και του αληθινού μέσα από διαφορετικά μονοπάτια. Όχι μόνο του νου αλλά και της καρδιάς, του συναισθήματος. Είναι η αναζήτηση και ο εντοπισμός του στοιχείου της μαγείας, τόσο στη ζωή του ανθρώπου, όσο και κυρίως στο θάνατό του.
Ώριμος, χωρίς ηλικία – είναι πέραν ηλικίας ο Κόκκινος, είναι φανατικός διώκτης της σεμνοτυφίας, της εγκράτειας του banal. Με σώας τας φρένας, αλλά χωρίς φρένα, χωρίς τροχοπέδη στην αναζήτηση του ηδονικού, του αληθινού, του ωραίου, ζωγραφίζει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.
Παθιασμένος, χωρίς εμπάθεια, φαντασιόπληκτος, ζει και κινείται στον χώρο του υπερρεαλισμού, ενώ η τέχνη του αποτυπώνεται με πινελιές πρώιμου εξπρεσιονισμού ή ακόμη φοβισμού.
Όμως το καλλιτεχνικό έργο του Μ. Κόκκινου είναι κάτι που θα απασχολήσει στο μέλλον κουραστικά και κριτικά τους επαγγελματίες του είδους.»
Παναγιώτης Κανελλάκης, Συγγραφέας, στοχαστής
«Ο Μιχάλης Κόκκινος ξέρει καλά, ότι την λύτρωση δεν την φτάνει κανείς αναίμακτα κι ανώδυνα. Για να αισθανθεί κάποιος την δυνατή λάμψη του φωτός, πρέπει να βγει από το βαθύ σκοτάδι, για να νιώσει την απόλυτη ομορφιά πρέπει ν’ αντικρύσει την φοβερή ασχήμια και για να γευτεί την ευτυχία, πρέπει να διαβεί πολλά μονοπάτια θλίψεων. Αυτές τις αλήθειες, μας φανερώνει με το δικό του ξεχωριστό ύφος
ο Μιχάλης Κόκκινος.
Μέσα στο έργο του καθρεπτίζεται η ιστορία της ανθρώπινης ψυχής. Αποτυπώνει εικαστικά τα πράγματα με το αληθινό τους όνομα. Με τρόπο πηγαίο και αφτιασήδωτο, φτάνει στην άκρη της ευαισθησίας αλλά και της σκληρότητας, της καθημερινής σκληρότητας και φρίκης που αντικρίζουμε γύρω μας την κάθε στιγμή. Μέσα από τολμηρές πινελιές και αντιθέσεις οριακές, οι πίνακές του ανασύρουν την αλήθεια των φαινομένων για να σημάνει μέσ’ από αυτά ένας άλλος καθαρτήριος μυστικός πίνακας, αποκαλυπτικός.»
Λέτα Κουτσοχέρα, Ποιήτρια, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
«Δεν είναι τυχαία η εμφάνιση του Μιχάλη Κόκκινου που απεικονίζει ακριβώς αυτό,
τις πηγές έμπνευσής του δηλαδή, με βασικό άξονα τη γυναικεία φιγούρα. Η Τέχνη για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, είναι η ίδια η Ζωή, οι σκηνές των έργων του βγαίνουν από την βιωμένη καθημερινότητα, από την απελπισία που βιώνει ο ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος και καλλιτέχνης, όπως ο Μιχάλης Κόκκινος, απέναντι στο συμβάν της ζωής αλλά και από τη σκληρότητα της αντιμετώπισης του ίδιου του κατεξοχήν ενοχικού Εαυτού σε μια φανταστική Δίκη, παρόμοια με αυτή του Φραντς Κάφκα. Ο κατά συνθήκη ρομαντισμός συντρίβεται μπροστά στα μάτια του θεατή, εξαφανίζοντας όλες τις ιδεοληψίες του, με τη ρεαλιστική τεχνική των εικόνων, την έντονη εξπρεσιονιστική παλέτα αλλά και τη γραμμικότητα… και σε προκαλεί να δεις πως, μα πως αλήθεια, μπορεί, ένας καλλιτέχνης, να δημιουργεί ενώ βλέπει μπροστά του το γεγονός της μοιραίας και αναπότρεπτης καθόδου του Ανθρώπου σαν πνευματική οντότητα, μετατρέποντάς το σε έργα τέχνης. Αλλά, μήπως αυτό δεν είναι και ένα από τα τόσα θαύματα της Τέχνης; Να καταφέρνει να απεικονίζει δηλαδή μία τέτοια προκλητική πορεία με Αισθητική που σε μαγνητίζει;»
Χριστίνα Ζώη, Ζωγράφος
«Ο Μιχάλης Κόκκινος είναι ένας σύνθετος καλλιτέχνης, δημιουργός και οραματιστής, με μια πραγματικά τεράστια Ιστορία πίσω του και, όπως αποδεικνύει με δραστηριότητες σαν την ατομική του έκθεση «Στο Κόκκινο Χιόνι», συναρπαστικό παρόν και προφανές μέλλον. Η «Γκαλερί Έρση», περιβόητη για την αυστηρότητα στην επιλογή των ζωγράφων της, φιλοξενεί από τις αρχές του Οκτώβρητου ‘17, λοιπόν, μια ιδιαίτερη σειρά έργων του δημιουργού με πηγή έμπνευσης πολλές αιτίες μα κεντρικό άξονα τη γυναικεία φιγούρα. Ρεαλισμός, πρόκληση, υπέρβαση είναι ορισμένα μονάχα από τα συστατικά του πλουραλιστικού τοπίου στο οποίο ο επισκέπτης μπορεί να αφεθεί και να απολαύσει με περισσότερες από μία αίσθηση.
«(…)Εμπνέομαι από την άσπρη νιφάδα του χιονιού που θα καεί στην κόκκινη Κόλαση…», αναφέρει ο Μιχάλης Κόκκινος, κι από μόνη της τούτη η δήλωση δημιουργεί προσδοκίες που ειλικρινά ευοδώνονται.»
Τριαντάφυλλος Τριάντης, AkRa magazine
«Ακούστε μια ζωγραφική μουσική…υπερκόσμια….Βουτιά βαθειά στην ψυχή…και όλα τ’ αναδεύει…. και σε πάει μακριά….σ’ άλλους κόσμους πρωτόγνωρους… μελλοντικούς…. και μετά σε ρίχνει.. στις αβύσσους του είναι… σ’ αραχνιασμένους λαβύρινθους…σε άγνωρα συναισθήματα…και έπειτα, σ’ ακουμπάει απαλά…στο πρώτο αφράτο σύννεφο… στο χρώμα του ώριμου πορτοκαλιού…όταν η μέρα αποχαιρετά την φύση… και γέρνει απαλά να κοιμηθεί…. η αρμονία του Σύπαντος… με την μουσική αρμονία… στην τέλεια συνύπαρξη… με το τέλειο δημιούργημα… του ΄Οντος… εκ του μη ΄Οντος! Η τελειότητα της σύνθεσης…συνάδει με την τελειότητα της γυμνής απεικόνισης! Γιατί μόνον έτσι αποκαλύπτεται η ομορφιά… χωρίς ρετούς και φκιασίδια… Γυμνή… αλήθεια… συγκλονιστικός…»
Λαμπρινή Κακλαμάνη, Ζωγράφος
«…The most fascinating thing I found in your work is the colouring.
The colours are so vibrant and full of emotions.
The «Girl with the blue bow» reminds me of my cousin. I lost her when she was young (7)
and the girl in your painting has the same expression. Sad but full of dreams for life. Expectant. …
I hope you continue giving people their lives back with your paintings…»
Αφροδίτη-Τερέζα Π. Μελισσινού, Φοιτήτρια Αρχαιολογίας, Durham University, United Kingdom, Ιούλιος 2007
Οι πίνακες του Michel Κόκκινου είναι μακρινοί και συγχρόνως κοντινοί…
Είτε με χρώμα, είτε με μαύρο και άσπρο, αναδύουν την αυθεντικότητά του, το μυστήριο του και τον πλούσιο εσωτερικό του κόσμο.
O Michel Κόκκινος δεν οπισθοχωρεί! Προχωρεί πάντα… ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ πάντα… Γνωρίζει πως η ομορφιά κάνει τον κόσμο καλύτερο και αγωνίζεται ακατάπαυστα για να διατηρήσει αυτήν την ομορφιά, που κρύβει μέσα του βαθιά.
Ο Michel Kόκκινος ξέρει να αγκαλιάζει ολόκληρο το σύμπαν, με το θαύμα του έργου του. Τα έργα του είναι λουλούδια του ήλιου και κοχύλια του φεγγαριού.
Το χρώμα του μεταμορφώνεται σε ήχο…
Ο ήχος του μεταμορφώνεται σε χρώμα…
Βλέπει από μακριά αυτό που βρίσκεται κοντά…
Βλέπει από κοντά αυτό που βρίσκεται μακριά…
Μαρία Φιλίππου, Καλλιτέχνης, Παρίσι, Μάιος 2007
Ο Μιχάλης Κόκκινος με τους πίνακές του, μας φορτώνει με το αέρινό του βάρος, τις θωπείες των συνειρμών του, την ονειροφαντασία των παραισθήσεων, τις ερεβώδεις αστραπές, τις ατραπούς του τού ανείπωτου.
Στέλλα Παπαθανασίου, Ποιήτρια
Η ζωγραφική του Μιχάλη Κόκκινου είναι κατά βάση ανθρωποκεντρική.
Όταν απεικονίζει τοπία ή την φιγούρα σε συνάρτηση με στοιχεία του περιβάλλοντος, τα παρουσιάζει μέσα από μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που αποδίδει ρευστές και εσωτερικά συγκρουσιακές ή αντιφατικές καταστάσεις, που αποτυπώνουν αινίγματα της ζωής, δίνοντας εναύσματα στοχασμού στον θεατή.

Τα θέματα του καλλιτέχνη, με συμβολικό ή αλληγορικό περιεχόμενο, προέρχονται από μετουσιωμένες παρατηρήσεις της καθημερινότητας, συνδυασμένες με μνήμες και εντυπώσεις, οι οποίες αναβλύζουν άλλοτε από το ατομικό και πότε από το συλλογικό υποσυνείδητο.

Η πηγαία εικαστική γραφή του Μιχάλη Κόκκινου διακρίνεται για την ρευστότητα και την εξπρεσιονιστική της ελευθερία, αναδεικνύοντας τις χυμώδεις εντάσεις, αλλά και τις ομιλητικές αντιπαραθέσεις του χρώματος, καθώς αυτές διαμορφώνουν εικόνες υποβλητικές, με την φωταύγεια και τις δραματικές σκιές να δραστηριοποιούν τον νού και την φαντασία του θεατή, προκειμένου να διαισθανθεί πίσω από τα ορατά, τα υφέρποντα κυρίως και τα σιωπηλά παραλειπόμενα της κάθε σύνθεσης.

Αθηνά Σχινά, Οκτώβριος 2006, Κριτικός και Ιστορικός Τέχνης
«Tο κομπολόι»
Μιχάλη Σ. Κόκκινου, 2005
Χαρτί σε ξύλο, ακριλικό, λάδι, βερνίκι θαλάσσης, 35×25 cm

Εικαστικό Σχόλιο της καθ. Παν/μίου Αθηνών, Ιστορικού Τέχνης και Κριτικού, Αθηνάς Σχινά:
Το έργο του Μιχάλη Κόκκινου, «Το κομπολόι» είναι μια από τις πλέον αντιπροσωπευτικές του ζωγραφικές συνθέσεις. Ο καλλιτέχνης συνηθίζει να αποδίδει συνεκδοχικά το βλέμμα, την στάση του σώματος, τις χειρονομίες ή το ύφος του προσώπου, ως ενδεικτικό γνώρισμα της σύνολης προσωπικότητας που αποτυπώνει στις επιφάνειές του, κυρίως αναφορικά με τον ψυχισμό της.
Το συγκεκριμένο έργο «Το Κομπολόι» απεικονίζει ένα ζεύγος χεριών, το ένα δίπλα στο άλλο, ακουμπισμένα σε ένα τραπέζι. Πρόκειται για τα χέρια κάποιου μεσήλικα που φανερώνουν τον μόχθο και τις περιπέτειες της ζωής, σε ώρα ανάπαυλας. Η χαλαρή θέση των χεριών δηλώνει, εμμέσως πλην σαφώς, την αποκτηθείσα εμπειρία του παρελθόντος και μαζί την αποκομισθείσα σοφία, όχι χωρίς πόνο και δυσκολίες. Ο μεσήλικας εύλογα βρίσκεται στη δύση του βίου του, χωρίς να έχει παραιτηθεί και χωρίς να τον έχουν εγκαταλείψει οι δυνάμεις του.
Παραπέμπω στην αναφορά του Ομήρου. Εκεί, ο μεγάλος αυτός ποιητής αναφέρεται στον ήλιο (“Οδύσσεια”), λέγοντας πως μόνον στη δύση του μπορεί κανείς να αισθανθεί όλη την δύναμη και την ακτινοβολία του. Μόνον τότε μπορεί κανείς να αντικρίσει το σχήμα του και να αντιληφθεί αναδρομικά την μεγαλοσύνη του.
Ο Μιχάλης Κόκκινος χρησιμοποιεί την παραστατικότητα, χωρίς να καθηλώνεται σ’ αυτήν. Δεν τον ενδιαφέρει ο λεπτομερής περιγραφικός σχεδιασμός, αλλά να μεταφέρει στον θεατή την αίσθηση που προκαλεί το θέμα του ζωγραφισμένο με εξπρεσιονιστικές χρωματικές αντιπαραθέσεις (κίτρινο-μενεξεδί-βαθύ μαβί), καθώς η συγκοπτόμενή του πινελιά τονίζει τις εντάσεις και τις υφέσεις που προκαλούνται μέσα από τον χρωμοσχεδιαστικό της διάλογο. Το φως διαπερνά όλο το θέμα, χωρίς να αφήνει σκοτάδια και χωρίς να διακρίνεται συγκεκριμένη εστία έκλυσης αυτού του φωτός, με αποτέλεσμα η χοϊκότητα και η γήινη αίσθηση που προκαλεί η συγκεκριμένη μορφοπλασία των χεριών, να αποκτά μια διάσταση μετέωρη και μεταφυσική.

Αθηνά Σχινά, 6 Οκτωβρίου 2006
Εκτιμώ τη θεματική και χρωματική τόλμη σ’ έναν “ιδιότροπο” εξπρεσιονισμό που εκπέμπει, αλλά και σκάβει το θέμα πολύτροπα. Στέκομαι ιδιαίτερα στο «Κομπολόι» στα πουαντιλισμένα τραυματικά χέρια που μετρούν το χρόνο ως τις μαύρες του ρίζες.
Πάνος Κυπαρίσης, Σκηνοθέτης - Ζωγράφος
Ανάμεσα στα διάσπαρτα έργα ο ζωγράφος φαίνεται να κρατά ένα νήμα πιο δημιουργικό και καλλιτεχνικό σε τέσσερις πίνακες. Τρία πορτραίτα και ένα μικρό που “μιλάει” καλύτερα: Τα ζωγραφισμένα χέρια, αργασμένα και ταλαιπωρημένα από το πέρασμα του χρόνου και τον μόχθο.
Σωτήρης Γουνελάς, Συγγραφέας-Καθ. Θεολογίας
…Γιατί η αλήθεια στη ζωγραφική του Κόκκινου δεν βρίσκεται αλλά κατασπαράζεται…
Ιφιγένεια Περεσιάδου, Δικηγόρος
Η προσωπική έκφραση του Μιχάλη Κόκκινου τόσο με τη ζωγραφική του όσο και την ποίησή του είναι κατά την άποψή μου «ωμά ρομαντική».
«Τιμή σε όσους έχουν ηττηθεί! Τιμή σε όσους έχουν πληγωθεί!».
Η εξπρεσιονιστική κραυγή του Μιχάλη Κόκκινου, είτε εκφρασμένη από τα νοήματα της ποίησής του, είτε από τα δυνατά κόκκινα των πινάκων του φέρνει τον αναγνώστη και θεατή σε κατάσταση εγρήγορσης.
Γιώργος Λαναράς, Ζωγράφος
Ο εικαστικός κόσμος του Μιχάλη Κόκκινου, μοιάζει πλημμυρισμένος από πάθος και φλόγα. Από παλλόμενα χρώματα, τολμηρές γραμμές και δυναμικές εικόνες, από γνώση μα και ασυμβίβαστη διάθεση, την οποία κάθε πινελιά μοιάζει να υπογραμμίζει.
Περιοδικό BIO, Σεπτέμβριος 2006
Ιχνηλατώντας τα εικαστικά αποτυπώματα του Μιχάλη ( Michel ) Κόκκινου,
νιώθεις τους κραδασμούς μιας απογείωσης χωρίς να βρίσκεσαι μέσα σε άτρακτο. .
Νιώθεις τη λάβα χωρίς να φοράς τη προστατευτική στολή. .
Η λάβα κατακαίει, κατασπαράσσει. .
Η λάβα κάνει το χώμα γόνιμο, εύφορο. .
Ο Μιχάλης Κόκκινος γίνεται ο ίδιος λυκόφως που αναζητά ασύνειδη έξοδο μέχρι να πει τετέλεσται.
Κάνει την αγάπη δέντρο και το δέντρο χρώμα θερμό.
Αναζητεί τη Γυναίκα ως καμβά και χρώμα λυτρωτικό.
Με αυτή την έννοια γίνεται φωβιστής, γίνεται εξπρεσσιονιστής, γίνεται ο ίδιος αγάπη μέσα από τη δημιουργία του για να συντριβεί και να γεννηθεί ξανά « στη νύχτα εκείνη όπου ο θάνατος παίρνει τη μορφή της Παναγιάς » όπως εξομολογείται ο ίδιος.
Το χρώμα είναι πρωτεύον, το αντικείμενο δευτερεύον..
Ένα νησί, ένα σύμπλεγμα νησιών όπως το γενεαλογικό του δέντρο. .

Μιχάλη, σ΄ ευχαριστώ για το ταξίδι.
Με λένε Τρύφωνα και είμαι λεξογράφος.

Τρύφωνας Παπαλεωνίδας